Od razu zastrzegę, że wybór danych wierszy dyktowany jest moją subiektywną oceną, polecam zapoznanie się z większym spektrum prac poniższych autorów.

Na początek Marcin Hamkało. Ur. 1971 we Wrocławiu. Autor tomów wierszy: "limes", "weiter weiter" oraz "nagrałem mu się".

lecą

wiersze mi lecą z rąk klawiatura aż piszczy pod nimi
z rozpędu a palce za nimi biegają jak jakieś brajliki
po niezdrowych ścieżkach (ale no nie ma wierzcie mi

nie ma stąd innej ucieczki) a pointa jest jak kropka nad i
pod, jak zaślepiony pępek z odciętą łącznością
jak przerzutnia która kiedyś wyrwie mnie z rytmu

na zawsze, jak porównanie nie do zażegnania


post

wystarczająco wytrwałe powtórki nie mogą
nie przypominać modlitwy. nie jeść mięsa
nie pożądać nowych miejsc, siedzieć na dupie
i przeglądać książki, bez mocnego postanowienia
poprawy. to, co przed nami, i to, co za nami,
jest poza naszym zasięgiem, więc chociaż wiem,
że to niemożliwe, mówię swoimi słowami.



Ryszard Chłopek, ur. 1979, poeta, prozaik, krytyk literacki. Opublikował dwie książki poetyckie: "Wieczna ospa" i "Legendy schodzą z pomników".

Ballada na rozstanie

Żegnam się ze sobą, ale to niełatwe.
Za każdym razem, kiedy pragnę odejść,
okazuje się, że jakaś cząstka mnie
spoczywa na dnie kieszeni.

A w niej cały ja, którego chcę zostawić.

Wyciągam wtedy siebie ostrożnie
i kładę na liściu: "Ryszardzie, ty
tu musisz zostać". Żegnam się ze sobą
i nie mogę przestać.



Cichy wróg

Cichy wróg śpi we mnie jak rycerze pod górą
i kiedy się zrywam, jazda pędzi przez pola,
a pod niebem czarnym, przeraźliwie rzewnym
widać błysk metalu.

Smutna melodia osiada na drzewach,
rozciąga się na korze i pachnie jemiołą.
Jest trzaskiem gałęzi pod prędkim kopytem.

Mój wróg bywa czasem łopotem sztandarów
albo pruskim błękitem w cierpki świt jesienny,
gdy zasiadam przy kawie i jest ukojenie
rozpięte na kościach, mięśniach, lekko wtarte w skórę.

Mój wróg ląduje z uśmiechem niczym bracia Wright,
innym razem jest mewą nad smętnym okrętem,
który od miesięcy nie wchodził do portów,
jeden martwy marynarz złożył się na sterze,

inni leżą na deku albo pod pokładem,
kapitan jest surowy ale wielce zimny
i zamkniętym okiem znaczy zmiany kursu.
Tylko kuk szalony zjada swoją rękę.

Bywam czasem tą ręką, aż po sam paznokieć,
starannie obgryziony, wymierzony w bezkres.
Bywam czasem bezkresem i patrzę na rękę,
i widzę kość palca wymierzoną w siebie.



Krzysztof Śliwka, urodzony 15.03.1967 r. Absolwent kulturoznawstwa na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego oraz PWSFTviT w Łodzi na Wydziale Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej - kierunek scenopisarstwo.


Przewidzenia

Słońce przylepione do szyby jak glonojad
Objęło już swoim zasięgiem znaczną część pokoju.
Pociąg, którym miałaś przyjechać, uległ zdematerializowaniu
Za sprawą Cooperfielda albo innego zawiadowcy stacji.
Nie ma najmniejszych szans na równowagę. Ludzie,

Których obserwuję przez okno, poruszają się w stadach
Jak orki, wydając dźwięki nie zrozumiałe przez nikogo.
Żeby chociaż któregoś z nich pierdolnął samochód,
Zaliczyłbym ten wiersz do udanych. A tak
Stoję w miejscu. I czekam.



źródło: literackie.pl

"Kruk"!
fobia, trudno zaliczyć Poe do mało znanych
ale od jego wierszy, wolę opowiadania. "zagłada domu Usherów"...

Jest cała masa takich, których nie ma w kanonie, np Świetlicki- bardzo lubię jego "K", utwory z serii "enie",  np "Źlenie", które jest jednocześnie tekstem piosenki Nosowskiej.
Taka nowa Białoszewszczyzna.
Albo "Filandia"- wierszopiosenka, wykonywana wspólnie z Lindą.
Niektórzy pewnie kojarzą.

http://www.poema.art.pl/site/sub_141.html