Mam problem z koleżanką. Otóż dwa lata temu wyszła za mąż. Wszystko było pięknie, prawie, że jak w bajce, żadnych kłótni, odmiennych zdań, awantur, jednak jak się okazało, do czasu. Dziś dowiedziałam się, że zaczęła brać tabletki na uspokojenie bo nie może już wytrzymać... Ich kłótnie stały się codziennością, wogóle nie mogą się porozumieć, wiem też, że nie raz ją uderzył. Ona jest bardzo wierząca (nie chce zrywać przysięgi składanej przed Bogiem), bardzo Go kocha (podobno) i twierdzi, że się załamie jak Go zostawi-dlatego nie chce się rozwieść, to są jej argumenty. Ale ja wiem, że ona cierpi i to bardzo. Co mam zrobić? Co jej doradzić? Bo raz mi płacze, że świata poza nim nie widzi, a raz że już nie daje rady i chce uciekać!!! HELP!!!

Ma 21 lat, wyszła za mąż bo wierzyła, że to jest ten jedyny. Znali się trzy lata, tylko co z tego, skoro to był jej pierwszy i jedyny chłopak. Cały czas jej tłumaczę, że ma się z nim rozwieść ale ona czasami mi przytakuje a czasami płacze, że jak go zostawi to się sama załamie. Zapisała się nawet do psychologa, tylko, że on nie uratuje jej małżeństwa (tak mi się wydaje).

Jak patrzę takie "małżeństwa" to coraz częściej się utwierdzam w przekonaniu, że sama nigdy nie dam się "zaobrączkować"

Też jej radziłam poradnię, ale ona twierdzi, że on nie pójdzie, bop szkoda mu kasy... a pytanie czy nie zależy mu na małżeństwie??

Mi się wydaję, że z nim nie da sie już normalnie porozmawiać. Tylko weź mi powiedz jak ją przekonać do rozwodu...

Jedyne co bym Jej doradził to rozmowę lub zgłoszenie się do poradni
Odradzam namawianie Jej do rozwodu, bo zazwyczaj mieszanie się między związek nie wychodzi na dobre osobie, która stara się pomóc.
Może się okazać, że zacznie się im układać i wina za wszelkie nie powodzenia spadnie na Ciebie, a małżeństwo może trwać dalej, zaś Ty będziesz uważana za wroga.

Oj tam, przesadzasz. Czasem wspomnienie i uczucie są tak silne, że wszystko się wybacza i wybiela partnera. Może ona naprawdę wierzy nadal w to małżeństwo i w to, że nie może się z nim rozwieść.

Może niech da mu wybór, że albo się zmieni, albo ona się rozwiedzie. Istnieje jakaś szansa, że przejrzy na oczy.

Szczerze powiedziawszy jeśli facet bije swoją partnerkę, to prawdopodobnie nie przestanie tego robić, tym bardziej jak ona będzie mu ulegać.
Nigdy nie uderzyłem i nie uderzę kobiety, mimo tego, że sam od jednej dostałem w twarz, ponieważ jest to dla mnie tchórzliwe i prymitywne zachowanie....nie cierpię takich facetów - facet bijący kobiety, to dla mnie nie facet

LOL? To ze  wiele kobiet ma podobny problem nie świadczy o normalności i pospolitości problemu, tylko o skali głupoty tych kobiet.

Kiedyś na forum katolickim wiara.pl był podobny problem. Maz lał swoja żonę, a ona jak wierny pies ciągle przy nim. Była już niemal przekonana o tym żeby się rozwodzić, ale również była bardzo wierząca. Bardzo podobała mi się odpowiedz jednego z księży na tym forum który powiedział coś w stylu

"Bóg zsyła na Ciebie cierpienie w tej postaci, abyś odkupiła swoje grzechy" ... uwielbiam chrześcijańskich fundamentalistów

Jesli to by była moja koleżanka to spytałbym czy lubi jak ja ktoś napieprza i tyra psychicznie. jesli odpowiedziałaby ze tak to ok, kazdy ma swoje upodobania, ale nie zycze sobie zeby do mnie wpadala ze swoim płaczem w takim przypadku.Jesli odpowiedz bylaby na nie to spytalbym czy chce abym załatwił ta sprawe.

Jesli odpowiedz nie to patrz wyzej, jesli tak to wparowałbym do jej domu, zabrał ją do siebie a męzowi skopal dupę. Jesli chciałby cos naprawić, to najpierw musiałby przejść przeze mnie.

To nieprawda ze nie nalezy wchodzic z butami w cudze zycie, trzeba pomagac osobom, na których tobie zalezy, szczegolnie jak sami sobie pomóc nie potrafią. Ona sama nie rozwiąże tego problemu, jest głupia i uzalezniona od swojego męza psychicznie. Tak jak napisała Gabi, święta męczennica, "wielki niewidzialny człowiek w niebie" na pewno wynagrodzi jej cierpienie, bo on zawsze lubił cierpienie.