Witam
Chciałbym sie przedstawić. Jestem nauczycielem akademickim,wykładam matematykę. w pracy jestem wzorowym pracownikiem. Lecz w życiu prywatnym tak nie jest, niestety zażywam duże ilście narkotyków z poczatku trawka potem narkotyki na bazie LSD, kosztowałem marihuany,a ostatnio Opium, Mak i Morfine.Zażywam nawet w szkole  Nie mam pojęcia co z tym zrobic, dlaczego oszukuje tyle ludzi, nie mam sie do kogo zwrócić gdyż ewentualne leczenie zrujnuje moją kariere
Co mam robic POMOCY! najgorsze jest jednak to że wcale nie chce przestac brac tych narkotykow i nie wiem dlaczego, jest mi jednocześnie z tym dobrze i źle.

Albo zaczniesz się leczyć, albo przesrasz własne życie. Każdy ponosi konsekwencję swoich czynów. Wybór należy do Ciebie.

jeszcze tylko pył ze świetlówek ci został, dragi pół na pół z mąką, szkłem, tynkiem czy innym gównem. A potem już piach w zębach, głęboko w ziemi.

ewentualny brak leczenia zrujnuje Twoje życie. Co wybierasz?

Dobrze? Do czasu, do czasu.

Dobrze, że zdajesz sobie sprawę z tego, że potrzebujesz pomocy, że coś jest nie tak. Zrób coś ze swoim życiem zanim będzie za późno. Poszukaj adresu najbliższej poradni i zgłoś się tam. Nikt tego nie zrobi za Ciebie. Życzę dużo siły w walce.

"Od pewnego punktu nie ma już odwrotu. Ten punkt można osiągnąć."

Kariera na pewno jest ważna ,ale myślę,że nie tak ważna jak życie.Sądzę,że sam nie przestaniesz brać narkotyków i zgłoszenie się do poradni jest najlepszym wyjściem z tej sytuacji.

Czy naprawdę opinia innych ludzi jest taka ważna?Tu chodzi o TWOJE życie i zdrowie.Zastanów się nad tym.

Jak to co masz robić? Idź na odwyk!

[ Dodano: 25 Lut 2007 03:44 pm ]
Nie trzeba mieć tytułu żeby na to wpaść.

Wiec jak napisał Popiel, trzeba wytrzeć rozlane mleko...

To że masz wyżuty sumienia to dopiero poczatke poniewaz teraz odzywa sie w Tobie strona morlana, potem bedzie jeszcze gorzej...
Dziwie się że jako osoba uczona i wykładowca nie słyszałeś o tel. zaufania, zadzwoń tam leczenie jest anonimowe, oni znają się na pomocy takim jak Ty.

Coś tu śmierdzi.
Po pierwsze - tak bardzo drżysz w obawie o swą wspaniałą akademicką karierę, bablablabla,  a przecież <jeśli nie już> lada moment wszyscy się zorientują i wylecisz z hukiem - myślisz, że da się to odbudować? Nie sądzę, a wtedy <o ile to, co piszesz jest prawdą> stoczysz się całkiem, bo będziesz biedny i pokrzywdzony a dragi to na jakąś chwilę stłumią - no i będziesz miał wymówkę do dalszego brania - przecież kariery już nie będzie.
Po drugie - istnieje coś takiego jak urlop bezpłatny. Skoro tak strasznie nie umiesz zwrócić się o pomoc do kogokolwiek, bo albo Twoje ego albo pycha albo po prostu uwielbienie do narkotyków nie pozwala, spróbuj w ten sposób. To jednak wymaga działania, a póki co odważyłeś się jedynie pytac młodzież o problem, który rozwiązuje się specjalistycznie.

 Telefon zaufania nic nie da. Jeśli sytuacja jest tak zaawansowana, to jemu nie potrzeba rozmowy przez linię. On potrzebuje detoxu i to zaraz.

Po trzecie - stanowisz piękny przykład dla młodych. Wybierając taką drogę a nie inną, musiałeś się liczyć, że Twój zawód <przynajmniej dla mnie> podchodzi pod kategorię "zaufanie publiczne". Może zacznij jeszcze częstować użytkowników forum, żeby poczuli "narkotyk na własnej skórze" jak to ładnie ująłeś wcześniej.

A jeśli to wszystko żart- to gratuluję wyobraźni.

Żeby to usłyszeć?
Skoro on woli pisać na forum, niż dzwonić gdziekolwiek albo udać się gdziekolwiek, to myślisz, że proponowanie takiego rozwiązania coś da? Przez telefon detoxu nie zrobisz a jak już sobie anonimowo porozmawia, to będzie musiał pojechać i się pokazać w całej okazałości. Tam już nie będzie tak anonimowo.