W pewnym momencie kończy się...Kończy sie brak wyrozumiałości, dla człowieka, którego teoretycznie zawsze powinno się kochać...To jest ta granica między miłościom a nienawiściom. Nie ma się sił żeby odszukać kolejny raz powód,ale którego trzeba przebaczyć.

Czy według was ojciec alkoholik mimo wszystko zasługuje zawsze na wybaczenie?
Czy w takim wypadku można usprawiedliwić nienawiść?
Co w ogóle myślicie o czymś takim?

Moj chrzesny (brat mamy) jest alkoholikiem od 20 lat. Stracił rodzine (zone i córke),dom,sklep. MOja babcia oraz wielu innych ludzi wciąz,niezliczoną ilość razy podawali mu ręke, ale on zawsze wracał do nałogu. Potrafił nawet pijany spac po dworcach itp. Widac jaki ma zżarty (o jeny nie wiem czy dobrze napisałam) mózg.Wiec wiem jaki to jest cięzki problem. Kazdy telefon późnym wieczorem powoduje przyspieszone tętno- czy przypadkiem to nie polcija go gdzies znowu znalazła.
Wiem ze jak ja kiedys sie upijałam do nieprzytomnosci to bardzo potrzebowałam przebaczenia zeby tak naprawde pozalowac. Ale u mnie to nie był jeszcze alkoholizm. Jesli jednak z Twoim tata nie jest najgorzej- to moze walcz o niego? moze warto.nie wiem...

Tak. Ale ponoc każda nienawiśc ma w sobię cząstke miłości. (O cokolwiek by chodziło)


To zależy jak się zachowuje... Kiedy jest pijany i kiedy nie jest...

Wiesz, nieraz ma się ochotę po prostu wziąć siekierę i zamordować takiego gościa. Albo przynajmniej  czymś w niego rzucic - by sie uspokoił. Na szczescie nigdy mnie nie dotknął. Gdy pije, wole sie tez zamknac- by go nie prowokowac bo jest zdolny po pijanemu do wszystkiego.
Jesli ktoś pije nałogowo już ok. 20 lat, i na dodatek ma charakter osoby która zawsze wie najlepiej, nie ma sensu się w tym babrać. Obwiniam też swoją matkę- że nie zareagowała- nigdy- nawet nie wezwała ani razu policji by się uspokoił, bo co ludzie powiedzą.
Podziwiam siebie- naprawde. Jeszcze dwa lata i albo ja sie wyprowadze- albo wyniesie sie on, ale na ten "drugi" swiat. Jestem okrutna, ale marzę o tym- wraz z jego śmiercia wszystko w moim, mojej mamy i mojej siostry zyciu wrociloby do normy.

Kiedy jest trzezwy, "zapomina" o tym co robił po pijanemu, że wyzywał mnie i moją matkę, że kazał "wypierdalać" jak nam sie cos nie podoba. Udaje głupiego.
Nie nienawidziłabym, gdyby chociaż próbował sie leczyc. Ale dla niego to nie jest choroba, to normalne spedzanie wolnego czasu. Ktory ma w nadmiarze, bo jest juz na emeryturze.

Wybaczałaś 17 lat? Dla mnie limit skonczył się gdy ojciec pobił moją matke a ona nic z tym nie zrobiła. To było 7 maja 1999 roku.

Cieszę się że masz na tyle silny charakter, ja musiałam go sobie wypracowac.

chodzilo ci zapewne , że udaję niepamięć



po jakimś czasie zaczyna męczyć

Czy jakaś odpowiedź może Cię pocieszyć? Nie bój się przyznać do uczucia nienaiści jeka w Tobie się rodzi, bo tak po prostu jest. Nie oszukuj siebie i innych ukrywając nienawiść. Ale wyraź ją mądrze, po prostu nie rób głupstw. Bo czy możesz rzucać błyskawicami na wszystkich. Wykorzystaj to uczucie, może pozwoli ci odważniej podejść do życia. Proszę Cię o cierpliwość, nagroda Cię nie minie.

[ Dodano: 24 Lis 2006 02:52 pm ]
Problemy nie zawsze są po to, żeby je rozwiązywać. W moim życiu problemy są po to abym sam się zmienił. Odwagi.

tak jest :/ u mnie jest mniej wiecej tak samo :/ ja wstydze sie tego cały czas
jak nie pije jest ok jak pije jest PIEKłO dochodzilo dwa razy do przepychanek :/
u mnie jeszcze nie ale mam nadzieja ze zasłuży...

Znam mnostw rodzin gdzie ojciec jest alkoholikiem, tylko, ze tam raczej poburczy, poburczy i pojdzie spac, bez wiekszych aktow agresji.
Szczerze nie wyobrazalam sobie, ze to jest az tak powszechne zjawisko.
Nie potrafie odpowiedziec na zadne z pytan.
Moj ojciec nie jest alkoholikiem.