Czy warto być całkowicie szczerym wobec przyjaciół? Czy warto im zawsze wszystko mówić? Czy wy mówicie wszystko swoim przyjaciołom? Nie boicie się, że w przyszłości to może mieć swoje konsekwencje?

Ale kiedyś one mogą przestać być Twoimi przyjaciółkami i zacząć wywlekać Twoje zwierzenia na światło dzienne.

Hm.. to morde im obije ;PP

Nie ma osoby, której mówiłabym zupełnie wszystko. Są bliscy mi ludzie, którzy wiedzą wiele, ale nie wszystko. Jednak pewne sprawy wolę zachowywać dla siebie. Nie w obawie, że mógłby się o tym dowiedzieć ktoś niepowołany, bo w sumie mi to zwisa - nie robię nic czego musiałabym się wstydzić przed ludźmi, ale chyba jak każdy mam jakieś swoje intymne sprawy i nie czuję potrzeby rozmawiania o tym.

Tak. Poza tym.. przed kim jesli nie przed twoja bratnia dusza, ktora de facto czyta Ci w myslach?
Inna rzecz, ze czasem to czego nie powiemy sie nagromadzi i przypadkiem wyplynie w zlym dniu.. Lub raczej winnam powiedziec po prostu sie przeleje.
Mysle, ze z przyjaciolmi zawsze trzeba byc szczerymi. Bo jesli oszukujemy ich... To po co sie z nimi przyjaznimy??



No wlasnie to jest dosc dyskusyjna kwestia. Gdyz zawsze bede zdania, ze sa pewne rzeczy ktore trzeba zachowac dla siebie. Jakies grzechy i bledy, ktore winno sie zachowan po prostu dla siebie. Ktore wydarzyly sie dawno, skonczyly.
Mimo calej dawki przywiazania czlowiek powinen zachowac cos dla siebie.
Ale.. no wlasnie, bo zawsze jest jakies ale. Ale nie wolno zatajac rzeczy ktore tycza sie tego przyjaciela, tego co miedzy wami, tego co sie was bezposrednio tyczy. To sa rzeczy o ktorych wlasnie ZAWSZE winno sie mowic. One nie rzadko sa niemile, sa ruganiem.. ale przyjaciele tez sa od tego zeby nas rugac.. A my od tego by to przyjac jako chcec pomocy..



Poza wyjatkami zachowania pewnych tajemnic dla siebie, tak. Wszytsko.



Konsekwencje?
Nazwijcie mnie naiwna. Nie. Nie boje sie. Ufam swoim przyjaciolom i dalabym sobie reke uciac za ich dyskrecje i to, ze NIGDY nie wykorzystaja przeciw mnie tego co im o sobie powiedzialam..
Wtedy bede wiedziala, ze moimi przyjaciolmi nigdy nie byli.



To znaczy ze nigdy nie byli prawdziwymi przyjaciolmi. Znow wykaze sie idealizmem i naiwnoscia moze, ale [lekcja ostatnich dni] nie wiem co trzeba bylby zrobic by nasz przyjaciel chcial sie na nas mscic. Taki nasz prawdziwy przyjaciel na ktorego zawsze mozna bylo liczyc. Takich przyjaciol sie nie skresla a walczy zeby trwali

Może nie zawsze.
Ja i tak mówie prawie wszystko.
Czasem żałuję, że nie jestem inna.

Nie mam przyjaciół, więc nie mam też tego problemu, ale jak to mawia moja matka: "Dziś koleżanki są, a jutro ich nie ma.". Nie ufam. Nigdy nie powiedziałabym najgłębszych sekretów, bo obawiam się takiego jak to rzekła Gabi zachowania z gimnazjum, że kiedy nie jesteśmy przyjaciółkami to tajemnice nie obowiązują. Przejechałam się już mnóstwo razy na pseudo-przyjaciółkach i to co ważne trzymam dla siebie, bądź dla wybranka serca.

Tak, dla mnie przyjaźń jest relacją zbudowaną w bardzo dużym procencie ze szczerości...i mimo, iż na razie temat jakby się ukierunkował na to co werbalne, to ja rozumiem tu szczerość w różnych aspektach...szczerość słów owszem ale i gestów emocji, szczerość zasad na jakich opieramy to co nas łączy...opisuję to na przykładzie mojej przyjaciółki - osoby którą znam już 15 lat

Ja uważam, że szczerość przyjaźni wcale nie musi oznaczać mówienia wszystkiego...myślenie, że jeśli mamy jakąś tajemnicę to już nie jesteśmy szczerzy wobec przyjaciół jest dla mnie jak najbardziej błędne...przecież przyjaźń to właśnie relacja w której szanujemy swoją wolność i to, że ktoś może mieć swoje sekrety, rzeczy które go wewnętrznie gniotą a o których na razie (czy być może w ogóle) nie chce mówić...inna sprawa że zazwyczaj chcemy się dzielić swoimi przeżyciami z ludźmi dla nas bliskimi w takim przyjacielskim wymiarze


Hmm w myśl zasady "od przyjaciół strzeż mnie Boże z wrogami poradzę sobie sam"?...może jestem też naiwna i podobna w podejściu do tej sprawy do Erill, ale wierzę naiwnie wierzę w to że osoba której ufam nie zachowałaby się celowo w sposób, który by mnie krzywdził...jeśli ktoś po zakończeniu przyjaźni wykorzystuje wiedzę o nas żeby nas pognębić to na pewno boli, ale to jest też jasny komunikat: "To nie był przyjaciel"...przyjacielem jeśli szczerym jest się całe życie (może dla kogoś brzmi to jak ładny sloganik, ale ja w to wierzę) nawet jeśli drogi gdzieś tam się rozejdą