Z tym, że z tymi przyjaciółmi to nie zawsze jest tak, że oni zawsze zjawią się na nasze słowo. Im dalej w życie tym się okazuje, że nie jest to takie proste. I wtedy człowiek uczy się, że ważna jest swiadomość, że ten ktoś jest, myśli i mimo, że w tym momencie nie może przy Tobie być, nie znaczy to, że przestał się Tobą interesować.

Rozumiem, w takim razie źle to odebrałam.



Święte słowa Erill...tyle, że do takiego dojrzałego (w moim odczuciu) spoglądania na przyjaźń trzeba czasu i stopniowego wyzbywania się egocentryzmu (wiadomo, że nie wyzbędzie się go całkowicie)...ale taka świadomość jest bardzo ważna.

Przyjaźnić można sie z wieloma osobami, jeżeli ktoś jest godny aby zostać przyjacielem to nie mozna go odrzucic bo juz się ma jednego.

ja wczoraj pokuciałam sie z moją najlepszą przyjaciółką, ta przyjazn  była taka krutka a pokuciłyśmy sie tylko oto ze w jej piurniku był mój ołówek

Byłam ostatnio na ślubie mojej przyjaciołki z która znamy się juz 10 lat..
I mimo tego, że nie miałysmy się okazji spotkać przez ostatnie 2 lata [kawał czasu!!! masakra po prostu] to jednak wystarczyło pare chwil żeby odkurzyc z czasu bliskosc, wiez, szczerosc i otwartosc jaka nas zawsze łączyła...
Więc to nie do końca jest tak, że przyjaciele musza byc na codzien..
Przyjaciel jest. Po prostu.. Nawet gdy sie nie widziecie.. to nie mija wasza blikosc, czy otwartosc czy to specyficzne zaufanie ktore buduje ta wiez.. Ono sie troche po prostu troche kurzy. Ale trwa...
Niewiarygodne