Na początek chce coś przytoczyć:
Prolog

- witaj, kim jesteś ?

- nazywam się Y.

- nie pytam jak się nazywasz. Powiedz mi kim jesteś ?

- jestem uczennicą, chodzę do szkoły.

- nie pytam co robisz. Kim jesteś ?

- jestem... człowiekiem.

- nie pytam jaki gatunek reprezentujesz. Kim jesteś ?

- ... !!??

Tak więc sama nie wiem kim jestem. Mogłabym napsiać jestem dziewczyną,mam taki i taki kolor włosów, mam wady i zalety,uczennica. Ale czy to chcesz usłyszeć? Chyba nie.

Nie odnalazłam swojej drogi, tak mi się wydaje metodą prób i błędów.Aczkolwiek nie żałuje... Czasem żałuje ze od razu nie poszłam do szkoły  w ktorej jestem. Ale kto jest nie omylny?

Na razie mam swoje plany i marzenia... z niczego chyba nie zrezygnowałam.
Mam tylko plany nie mam wyznaczonej drogi przez siebie, Nie mogę mówić tak  będę robić to i to , będę mieć to i to...

zadaj mi te same pytania za rok to może  odpowiem inaczej

ps.ciekawy temat ;]

Jestem zadowolony z tego kim jestem. żyje w zgodzie z własnym hmmm mozna to nazwać wewnetrznym ja. lubie siebie i lubie zmiany jakie przynosi we mnie czas i to jest znakiem ze odnalazłem swoją drogę na poziomie mentalnym.



To jest stara sztuczka domorosłych mistrzów zen i domorosłych psychologów, sprawia wrazenie ze "ktos" wie wiecej niz ty.

nie lubie ludzi ktorzy wykorzystują ten typ pytań w celu budowania u innych niepewności, zauważ ze kazdą odpowiedz jaka udzielisz można zbić na zasadzie "nie pytaem o to, powiedz mi..."

takie ogólne pytania sa dobre w ustach ludzi, którzy naprawde chca ci cos przekazać, ale to broń obosieczna i moze byc rownie dobrze wykorzystana w złych celach.

Na dobrą sprawę, ogółem, jestem zadowolona z tego, kim jestem, gdzie i jak żyję.
Czuję, że żyję w zgodzie z samą sobą, tak jak ja chcę.
Nie ma we mnie wewnętrznych konfliktów spowodowanych tym, że ktoś myśli inaczej niż ja. Nie zdarza mi się też udawać przed kimś np przyjaźni, czy posługiwać innym językiem, byle tylko X. myślał, że jestem fajna. Jestem fajna wg mnie samej, w gruncie rzeczy lubię siebie i to jest moim zdaniem podstawa do tego, by utrzymywać pewność siebie na stałym poziomie, a także do tego, by ludzie wokół mnie cenili mnie za to, jaka jestem, wyrabiali sobie o mnie zdanie bazując na tym, jakie odbicie autentycznej mnie widzą.
W jeśli chodzi o "bycie sobą" w węższej perspektywie, nie jestem zadowolona z pewnych swoich wad, przywar, które mnie hamują i sprawiają, że zamiast iść do przodu, cofam się, a zamiast budować, niszczę coś ważnego.
Nie zdarzyła mi się jeszcze jednak żadna spektakularna porażka, w wyniku której zaczęłabym myśleć tak jak np Dkf, czy z której wyciągnęłabym jakieś wnioski, więc może  jestem dopiero na początku tej drogi i wszystko przede mną.

Tu się mocno zawiodłem. Chyba niewiele o buddyzmie, tym bardziej buddyzmie zen, wiesz.

Cesarz spytał wówczas Bodhidharmę, co jest podstawową nauką buddyzmu, na co pytany odparł natychmiast: "Bezmierna pustka". Cesarz był zszokowany i, jak mówią niektórzy, zaczął tracić cierpliwość, gdyż to co usłyszał było niezwykłe i nie pasowało do tego, czego nauczali go chińscy mnisi. Wówczas spytał: "A ty kim jesteś?", na co Bodhidharma odpowiedział: "Nie wiem".

Mimo wielkich chęci nie udało mi się znaleźć tekstu, który brzmiał mniej więcej tak.

"XXX:Czym właściwie jest buddyzm
Patriarcha: Tak naprawdę to nie mam pojęcia"



Z tym jest pewien poważny problem. Może i jestem odrobinę nawiedzony, ale wierzę w jedną uwarunkowaną definicję wolności. Uwarunkowaną biologicznie, może duchowo. Coś ponad zmysłowe sposoby poznania.

Jaki sens jej w dążeniu do wolności, którą w każdej chwili można przedefiniować? To stawianie sobie wymagań na to, by poczuć się odpowiednio. "Gdy będę wolna, to znaczy gdy spełnię swoje zachcianki, to w końcu pozwolę sobie na satysfakcję, szczęście i emocjonalne wyzwolenie." Zastanów się dobrze, czy jest to krok w odpowiednim kierunku.



Szkoda czasu na dyskusję o czynnikach zewnętrznych. Environment to pierwszy i najbardziej powierzchowny z poziomów. Bardziej istotne jest to, czy nie przeszkadza Tobie to, jak myślisz. Czy nie uważasz, iż robisz inaczej, niż powinnaś zrobić etc. Po co mieszać we własne życie innych ludzi?



Można mieć wewnętrzną potrzebę bycia manipulowanym bądź wręcz zdominowanym. Wewnętrzną potrzebę bycia kłamcą, kanciarzem. Nic w tym niechlubnego, czy sprzecznego.

Zdarza mi się udawać najlepszego przyjaciela tylko z powodu spontanicznej potrzeby. Jest to jednak część mnie, którą akceptuje i realizuje. Cofałbym się w rozwoju, gdybym próbował tłumić własne zachcianki. Kłamcą jest nie ten, który spontanicznie zaspokaja swoją potrzebę oszukiwania innych, tylko ten, który tłumi to, mówiąc prawdę.



W szerszej perspektywie, możesz być osobą, której autentyczną cechą jest brak samozadowolenia z siebie.



Jest ono wąskie do tego stopnia, że wystarczy zwykłe "nie wiem", bądź boskie "jestem, który jestem" by zaspokoić nawet najbardziej wymagających.



Zrzucanie odpowiedzialności na coś, co społecznie uznawane jest...? Jakie jest dla Ciebie?



Możesz nam to jakoś wytłumaczyć? Co robisz, by móc napisać jedno, by za chwilę sobie zaprzeczyć? Jedna pani chętnie by usłyszała co zrobić w swojej głowie, by móc bez skrępowania rzucać sprzeczne i nielogiczne komunikaty.

Pozdrawiam
Source.

de Mello moze byc ciekawą inspiracją o ile nie czyta sie go bezkrytycznie i nie przyjmuje w formie surowej.

Co do tematu, nie znalazłam drogi i jestem przekonana ze nie znajde jej wcale, a juz na pewno nie w najblizszym czasie. Dzieje sie to z tej przyczyny, ze nie uwazam zeby owa droga, ów nadrzedny cel były mi do szczescia potrzebne. Póki co jestem szczęśliwa błądzać po bezdrożach i zadając pytania. Może kiedyś, kiedy znajde odpowiedz ustatkuje sie i powiem ze odnalazłam sens życia. Na razie uważam za sens samo życie i zabawę. Skupiam się na tym żeby każda chwila była czymś zajebistym^^
Nie potrafię określić siebie gdyż jestem jeszcze zbyt nieustatkowana i codziennie musiałabym łamać sobie nad sobą głowę, co obawiam się, hamowałoby mój rozwój i wpędzało w ślepe uliczki. Post wyraża to co przyszło mi do głowy dzisiaj. Możliwe, że gdybym pisała go jutro nie zgodzilabym sie ze sobą, lecz dzisiaj mam zbyt dobry humor by sie kłócić

 ;*

Masz rację. Dla mnie de Mello był bodźcem do tak jakby... zainteresowania się sobą.Samo życie uważam za drogę, która zresztą nie kończy sie żadnym konkretnym celem. Celem jestem JA, a to cel ruchomy.Wierzę raczej, że człowiek sam w sobie jest bytem zamkniętym, immanentnym, dzięki czemu (czy też "przez co") może pewne abstrakcyjne pojęcia definiować dla siebie indywidualnie. Niewykluczone jednak, że jest sam w sobie również swego rodzaju odbiciem większej całości.

Trudno mi to wyrazić. Liczę, że udało mi się to przekazać w sposób zrozumiały, dość jasny i nie pozostawiający większych wątpliwości.

Ale tu nie chodzi o jakieś społeczne wartości, tylko o mnie. Tu nie było żadnego odniesienia do kogokolwiek innego niż tylko ja.



Tak, tak samo "jestem sobą" i tym podobne odpowiedzi nie będące tak naprawdę żadnę odpowiedzią, albo bardziej taką która nie daje żdenego wyjaśnienia.

Myślałam że jako jedna z nielicznych mam problem z ubraniem w słowa tego co chce powiedzieć i wyrażeniem się, a widzę że tu każdy się męczy jak potępieniec, z wyjątkiem jednego Rafała.