Można powiedzieć, że tacy ludzie trochę mi imponują. Nie łamią się pod naciskiem innych, są sobą bez względu na to, gdzie i z kim. Mają swoje zdanie, są charakterystyczni. Są jacyś po prostu.



Tak, jak w Twoim przypadku: niektórzy uważają, że jestem. Ja sama mam swoje zasady, których się trzymam, w pewnych sprawach zdania nie zmieniam. Ale wydaje mi się, że nie jestem typową indywidualistką.



Trzeba się do takich osób po prostu przyzwyczaić. Ja nie mam raczej problemu z dogadywaniem się z indywidualistami. Nie zawsze się z nimi zgadzam ale szanuję ich za to, jacy są. Choć wiele tematów nie jest zakończonych z powodu różnych zdań można to potraktować, jak pewnego rodzaju wyzwanie.

Szanuje ich za własne zdanie i wole z takie osoby bo wiadomo co sie można po nich spodziewać, a nie za każdym razem naginają się tak jak chorągiewka na wietrze i uzależniają swoje zdanie i postępowanie od innych, którym często chcą się przypodobać.



Tak, z jeden strony jestem z tego dumna, z drugiej jest to trudne.



Trzeba trochę czasu, energii i chęci włożyć żeby taka osobę poznać, niestety nie każdy chce to zrobić i wiele osób wyśmiewa sie lub szydzi z tych których nie znają tak naprawdę, bo ich nie rozumieją. Lubie towarzystwo takich ludzi.

mm...
a jakim prawem nauczycielka Ci w ogóle coś takiego powiedziała?
zmieniać osobowość tylko dlatego, żeby ludzie Cię docenili?

jakieś to takie... niedzisiejsze?

absolutnie nie słuchaj takich głosów.
coś jest nie halo.

Och, to karygodne że jesteś indywidualistką. Moim zdaniem problem nie leży w tym, że ktoś jest indywidualistą, tylko w tym, że ten indywidualizm może się wiązać z byciem zamkniętym w sobie, niezrozumianym, czy też odrzuconym przez grupę.
Generalnie, zawsze byłam sama (ale nie samotna) w swoich poglądach w klasie, grupie znajomych- nie byłam samotna, ale właśnie sama. Ciężko mi było i jest nadal odnaleźć ludzi myślących podobnym torem do mnie, podobnych do mnie.
Pamiętam jak zastanawiałam się dłuuugi okres czasu, czy w ogóle znajdę sobie jakiegoś faceta, który by do mnie pasował i nie zadawał głupich z mojego punktu widzenia pytań, rozumiał mnie.
Dziś już mniej mi to przeszkadza, niż kiedyś, być może dlatego, że z moim K. rozumiemy się bez słów, on mi wystarcza za większość ludzi. Dzis już większość ludzi mnie nie obchodzi. Dążę do tego, by nie starać się przypodobać ludziom, do których nie pasuję, bo niestety nadal mam do tego skłonnosci- nie umiem zrozumieć, że nie wszyscy muszą mnie lubieć.
Nie znoszę bycia szarym i przeciętnym. Dana poznawana osoba musi robić czy mówić cos ciekawego, nawet coś z czym się nie zgadzam, by mnie sobą zainteresować. Musi być jakąś indywidualnością, kimś z charakterem. Dlatego moje wszelakie integracje kończą się po 3 spotkaniach (przynajmniej do tej pory), a pojedyncze rozmowy w większości po 15 - 20 minutach.
Na swoim kierunku poznałam może ze 2 osoby, ktore mnie sobą zainteresowały.
Zerwałam kontakt z przyjaciółką, bo już zwyczajnie nie miałyśmy o czym rozmawiać i przestałyśmy sie sobą interesować.

[ Dodano: 20-10-2007, 19:02 ]
PS

Mówiła w jaki sposób?

Nie mam konkretnego zdania o indywidualistach. Kojarzą mi się z zamknięciem w sobie i określonymi poglądami. Indywidualizm kojarzy mi się też z samodzielnością.
Ja kilka razy usłyszałam, że jestem indywidualistką, chociaż właściwie myślałam, że trochę mi do takiego miana brakuje. Często spotykam się z sytuacjami, kiedy większość ludzi ma inne zdanie niż ja, kiedy nie potrafię zrozumieć ich pewnych zachowań, ale zawsze wydawało mi się, że ot tak po prostu oni mają inne nawyki i wcale się tak nie różnię. Coraz bardziej skłaniam się ku przekonaniu, że coraz głośniej odzywa się we mnie potrzeba wydobycia z siebie całego indywidualizmu, który się jeszcze trochę we mnie chowa. I to nie jest kwestia buntu, to już mi przeszło.

A bycia indywidualistką nie uważam za coś złego. Podziwiam osoby, które potrafią wyrazić swoją odmienność od otoczenia, nie zatracając jednak kontaktu z nim. Jeśli się nad tym nie panuje, to może być to przeszkodą w pracy zespołowej, bo jednak trzeba w sobie wykształcić umiejętność pracy w grupie.

Te dwie rzeczy często się łączą. Nie sądzę by dobre było przeciwstawianie tych dwóch cech.


Nie potrafię tego. Ale nie jestem pewna czy mi to przeszkadza..

Dostrzegam wewnętrzne sprzeczności. Skoro każdy jest indywidualistom to* nie ma możliwości powstania szarego tłumu. Skoro jest szary tłum niemożliwe jest by każdy był indywidualistą.
To jak to w końcu jest?



Skoro ma przyjaciół to znaczy że nie może mieć problemów z "odnalezieniem się na forum klasy"? Niewiele jedno z drugim ma wspólnego.

EDIT*

Dodałem jedno ważne "TO" zmieniające sens wypowiedzi.