Szary yłum - ludzie bez osobowości. (jest ich wiele) <--- ich nie wliczam do indywidualistów.

Proste:)

W duzym stopniu uwazam siebie za indywidualiste, ale jestem b. otwartym czlowiekiem i latwo nawiazuje kontakty.
Idywidualizm postrzegam w taki sposób ze dotyczny poszczegolnych sfer naszego zycia, jak np. wiary, kontaktow spolecznych, muzyki, etc.
Za szrych ludzi uwazam osoby ktore nie sa ciekawe wewnetrznie, czasami spostykam takie osoby na swojej drodze, ich zycie sprowadza sie do pracy/nauki, spania, jedzenia, twierdzac ze nie maja na nic czasu, moze i po czesci to racja, ale ja nie moglb bym tak zyc. Oprucz tego sa na wszystko objetni i nie maja wlasnego zdania na rozne temty, naszczescie ostatnio nie spotykam takich ludzi i uwazam ze jest ich mniej.

Jesli kazdy byłby indywidualista to nikt nie byłby indywidualista, indywidualizm polega na tym właśnie że wyrózniasz sie jakims elementem od grupy i jest to element bardzo wyraźny, zazwyczaj polegajacy na innym sposobie myślenia i pogladach, kiedys ludzie chiceli być na siłe indywidualistami(bo to takie modne...) i ubierali sie specjalnie w inny sposób niz innych chcać pokazac jacy to oni sa wyjątkowi i niesamowici, szybko jednak okazało się że to własnie był nowy rodzaj masy która tylko chciała być indywidualna, w rzeczywistości wszystkich takich ludzi łaczył ten sam schemat myslenia.

Nie mozna być indywidualista na siłe, po prostu się nim jest lub nie.

Jednak przeszkadza.
Brak zrozumienia, kompletny.

Oj tam zaraz kompletny. Czuję się nadal niezrozumiana (), ale dochodzę do wniosku, że można żyć utrzymując zwykłe, koleżeńskie więzy i znajomości, mogą być naprawdę dobre. ^^ Wydawało mi się, że aby się dobrze czuć w czyimś towarzystwie, to trzeba byc jakoś gigantycznie podobnym i zgadzać się w różnych kwestiach. A jednak niewielkie podobieństwo wystarcza.