Może piękno ma wymiar duchowy?
Może...piękno to stan ducha?

ale nie napsiałeś nigdzie co tak naprawdę znaczy ;P

zastanawiałes się kiedyś dlaczego ludzie niezaleznie od poziomu rozwoju technologicznego, kulturalnego, od otoczenia w ktorym sie wychowali, czy to Ameryka czy Azja, czy dzikusy na Borneo wszyscy ludzie odnajdują ten sam zachwyt obserwując nocą niebo, wschody i zachody?

bo myślałam ze podasz jakaś formułke albo cus

Piękno jest tak niejednoznacznym pojęciem ze nie da się odpowiedzieć na to pytanie nie pisząc elaboratu przez kilka godzin. Moim zdaniem nie da się go zdefiniować w ogólnym znaczeniu, trzeba je poczuć.

Potrzebujesz rozróżnienia między pięknem i atrakcyjnością.

Piękno jest tym co masz wewnątrz, projekcją Twojej duszy. Atrakcyjność to Twoje atrybuty fizyczne. Piękna szuka się sercem nie umysłem i zmysłami. Dzieci mogą być piękne...ludzie starsi mogą być piękni, choć ciężko doszukać się w nich atrakcyjności.

Atrakcyjność nie jest odczuciem subiektywnej jednostki, jest to wymysł umysłu kolektywnego...kultury, społeczności, okresu w historii. Atrakcyjność nieustannie się zmienia wraz z napływem jednej mody i odpływem innej...piękno trwa i jest stałe.

Zabawne są na przykład chłopczyki, którzy uganiają się bezcelowo za atrakcyjnymi kobietami. Nie podobają im się wewnętrznie, nawet nie podobają się ich kolegom, podobają się ogółowi. Tak powstaje presja i niechęć. Powstaje system ocen...9/10?...10/10?...nie, to nie dla mnie, nie moja liga. Piękno nie jest zmierzalne, zmierzalna może być wielkość piersi i długość nóg. Potrzebny jest przymus by taką osobę zaczepić, piękno przyciąga...nie odpycha, gdy jednak uda się zdobyć na odwagę, cieszy się EGO. Samoocena podskakuje. Zostaje jednak przeraźliwa pustka wewnątrz...mimo ciekawej osobowości, ciekawego charakteru...to nie jest to!

Sam nie byłem lepszy. Zaczepiałem kobiety stojące wysoko w hierarchii na której liczył się wzrost i kształtność pośladków. Robiłem to, bo wydawało mi się to dobrą drogą. Byłem zaślepiony. Nie istotne było, że nie potrafiłem na kobietę spojrzeć jak na człowieka. Nie istotne, że totalnie nie potrafiłem odnaleźć w tym siebie...ważne, że jaja rosły. Liczyły się sukcesy.

Piękno naprawdę przyciąga. Nie ma przed nim strachu, nie ma presji. Stąd niesamowite historie, które opowiadają o ludziach, którzy całe dnie spędzili w samotności, którzy są pozbawienie umiejętności socjalnych...którzy pewnego dnia po prostu wychodza z domu...i BOOM, znaleźli przyjaciela/partnera swojego życia. Gdy się je znajdzie, nie sposób się od niego oderwać. Samo przebywanie w jego blasku sprawia niewyobrażalną przyjemność. Nie ma to prawie nic kompletnie związanego z wyglądem, choć piękno promieniuje przez skórę i odbija się w oczach. Będą w jego towarzystwie czujesz się, jakby padał na Ciebie jasny i ciepły snop światła.

Piękne osoby...nie muszą być inteligentne. To takie fajne słowo które nie znaczy nic... One są przyjemne w towarzystwie. Gdy są obok cisza wydaje się być najpiękniejszą muzyką. Piękno wiąże się to z mądrością życiową...doświadczeniem, z tego czy innych wcieleń. Nie ma nic wspólnego z umysłem...wiąże się ze stanem ducha.

Atrakcyjność? Mam wrażenie, że nawiązujesz do niej...

Ludzie atrakcyjni mają łatwiej...i gorzej jednocześnie. Przykre jest gdy druga osoba nie widzi w Tobie człowieka...który ma uczucia, który ma duszę...tylko kawał wyrzeźbionego mięsa...Mam wrażenie, że właśnie z tej perspektywy patrzysz na to...

Ktoś kogo nie można potraktować obojętnie, nie przez to, że na nas wpływa - ale przez to, ze po prostu jest.

Dlatego upieram sie przy tym że piekno jest uniwersalne. Dlatego też uważam że to nie piękno jest projekcją duszy, ale właśnie gust