Co najśmieszniejsze, ten trik działa od setek lat, ludzie dalej się na to nabierają.

To tylko wyobrażenie ludzkie (tak mówili mi księża, którzy prowadzili u mnie religię!). Tak samo jak niebo, czy sam Pan Bóg, który "kieruje naszymi postępkami". Ciekawe, kiedy ludzie do tego dojdą.
Amen.

Chyba aż tak bardzo nie różnimy się od wszystkich zwierząt i nie jesteśmy oderwani od biologi.



Właśnie najbardziej bym się bała tej wieczności, ciągłość bez żadnej możliwości zakończenia tego. Samego szczęścia nigdy nie może być, bo jest to niewykonalne, a do tego sama radość robi się sama w sobie udręka i cholerną nudą. Kroki z wyspy utopii skierowane są tylko w stronę morza, coś w tym jest.

Nie wiem, jak to się specjalistycznie nazywa (po prostu ewolucjonizm?), ale ja jestem zdania, że jesteśmy po prostu odrobinę lepszymi od małp ogniwami ewolucji. Dlaczego jesteśmy do siebie tak podobni z wyglądu, cech fizjologicznych? Przez przypadek? Nie wierzę w takie przypadki. Z punktu widzenia biologii (ja wierzę w naukę i ewolucję) ludzie zaliczani są do zwierząt - ssaków, więc ciężko nie postrzegać nas od tej strony. Nasza psychologia to kwestia lepszych połączeń neuronów w mózgu. Chcę to sobie tak w każdym razie tłumaczyć. Pies też ma uczucia, które pokazuje na różne sposoby.
Jesteśmy zwierzętami, po prostu mięsem, które ma uczucia i jak pies rozłoży się pod ziemią. A nadzieja na życie wieczne i na niebo ratuje co poniektórych od pesymizmu, w postaci zwykłuch następstw biologii. Po śmierci nie stanie się nic niezwykłego, nie będzie białego tunelu ze światełkiem na końcu, a ziemia nie pęknie na pół, oddzielając grzeszników większych od tych mniejszych.
Polecam na youtubie występy Gerge'a Carlina, on wykłada te kwestie w bardziej humorystyczny sposób

Nie lepiej przejmować się ziemskimi realnymi problemami, niż niepewną metafizyką?
I tak zawczasu nie dowiesz się, co Cię czeka po śmierci. Żaden naukowiec nie dotarł do niczego poza faktem, że ciało się rozkłada.

Jeśli chodzi o śmierć - nie potrafię sobie wyobrazić, że za x lat zamknę oczy i pyk, nic. To dołujące. Nie lubię o tym myśleć.

właśnie - o tym cały czas pisałam. To strasznie dołujące. Po prostu nie możemy o tym myśleć. Trzeba żyć dniem dzisiejszym i cieszyć się z życia i nie myśleć co dalej mimo, że czasem jest to trudne do zrobienia.

Nie rozumiem Twojego toku rozumowania. Nawet jeśli Bóg istnieje, to co?
Mam się dać rozjechać przez pijanego kierowcę, żeby zakończyć swój bezsensowny - tak wyczytałam z Twojego posta - żywot (niby dlaczego bezsensowny i niby dlaczego jest chujowo?) i pójść do nieba? Spotkanie z Bogiem w górze ma być jedynym celem mojego życia? Życie takich osób jest dla mnie puste, bo czekają na coś, co może nigdy nie nastąpić.
Gdyby tak było, to dopiero miałabym poczucie beznadziei i bezcelowego życia na ziemi.
Na szczęście jednak widzę w "szarej codzienności" jakieś cele.

W niepewności? Wobec tego wszystkiego, o czym jest mowa w Biblii? "Błogosławieni, Ci, którzy nie widzieli, a uwierzyli." A tak a propos, świetny skecz - każdego racjonalnie myślącego człowieka przekonałby, że Bóg i cała piekielno-niebiańska otoczka to tylko ludzki wymysł: http://www.youtube.com/watch?v=W_rx1Ex2FqY&feature=related