Na początek link do artykułu, który ukazał się w ostatnim Twoim Stylu:
http://www.styl24.pl/article.php/art_id,1945/title,RAPORT-Wszystko-o-moim-ojcu/place,1/

Do przemyśleń na ten temat skłoniły mnie ten artykuł, ostatnie wydarzenia: mój udział w manifie, a także kilka postów, które napisałam dziś na pewnym feministycznym forum. Czy wasi ojcowie są w waszym życiu obecni wystarczająco, czy macie podobny do mnie (kiedyś) problem: ojciec wiecznie nie miał dla was czasu, zbywał was, nie traktował zbyt poważnie, nie byłyście (pytanie do dziewczyn) jego "małymi księżniczkami", którym tata pokazałby męski świat ze swojej perspektywy? Macie do nich pretensje, czy może są dla was autorytetami? Czy waszym zdaniem ojcowie w Polsce są wystarczająco zaangażowani w wychowanie dzieci, czy może urlop wychowawczy dla obojga rodziców na razie w Polsce pozostanie fikcją???

Też pamiętam takie pytania, i bardzo mnie bolały, ale może byłam nadwrażliwa - nigdy nie mogłam się do tej jego sklerozy w moim temacie przyzwyczaić. Wydawało mi się to nienormalne, że ojciec nie wie o swoim dziecku nic, z wyjątkiem jego poglądów politycznych, bo to był chyba jedyny temat, przy którym nigdy na mnie nie wrzeszczał. Uwielbialiśmy komentować Fakty w TVN, na złość mamie, która kiepsko przyjmowała te nasze złośliwości - czuję, że jeśli w polityce, to mielibyśmy również wspólny głos w innych tematach. Niestety byliśmy do siebie za bardzo podobni (z charakteru i z wyglądu, haha), żeby się raz za razem nie ścierać na różne tematy - niemal każda rozmowa, próba rozmowy, kończyła się obupólnym krzykiem. Czasami jestem z tego podobieństwa dumna, czasami się tego wstydzę - mam przebłyski silnego autorytarnego stylu bycia po ojcu, i potulności po matce - jest to dość dziwna mieszanka.
Czasami się przytulaliśmy, ale ojciec zdecydowanie za mało mówił mi, że mnie kocha i jestem dla niego zdolna, mądra, piękna, jedyna - teraz sama mam problemy z uwierzeniem w to, mimo mojego K. Wiem jednak, że tak myślał - najlepsze jest to, że wiem to od sąsiadki. Aż z ciekawości, jak ją kiedyś zobaczę, zapytam ją o to ponownie, bo nie chce mi się wierzyć, że tak się mną przed nią chwalił. To do niego było niepodobne, żeby powiedzieć mi to w oczy.
To pewnie dość często się kłócicie - podobne charaktery tak mają...

Ale powinni być, czy mają się nie wtrącać zbytnio?

Mnie dziwi moja mama - ona nie rozumie (starsze pokolenie, dzisiejsi 60-latkowie), że facet może i chce uczestniczyć przy porodzie - w życiu by nie chciała, żeby tata był obecny przy moich czy mojej siostry narodzinach, żeby widział ją w takim stanie, bo jeszcze, cyt. "seksu by mu się całkiem na długo odechciało" - a przecież to może być dla tego faceta ważne, żeby być ze swoją kobietą podczas jednej z najważniejszych chwil w życiu....

Mój ojciec? Hmm... do pewnego momentu wychowywał mnie dziadek, rodzice byli zabiegani, zbyt zajęci.

Pamiętam, że gdy ojciec pił byłam jedyną osobą, która potrafiła nakłonić go do pójścia spać i nie rzucania czym popadnie. Gdy miałam około 14 lat tata przestał pić i wszystko się zmieniło. Nie byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, nie rozmawialiśmy o jakiś poważniejszych sprawach, ale zawsze gdy wracał z pracy siadałam koło łóżka na którym leżał i śmialiśmy się z najróżniejszych rzeczy. Zawsze gdy mój ojciec był w domu było zabawnie, czułam się lepiej. Nie powiem by włożył jakiś wielki trud w moje wychowanie, ale wiem, że to dzięki niemu umiem sobie radzić ze wszystkim co kopnie mnie w tyłek. Chyba nigdy nie usłyszałam od mojego ojca, że mnie kocha, ale kiedyś nie było to dla mnie ważne, okazywał mi to w inny sposób, zresztą teraz też tak jest. Mój ojciec pracuję w Holandii i gdy dzwoni i powie mi, że tęskni za mną, lub jak się cieszył na wieść o zdanej maturze, lub jak się bulwersuję, że gdy wyjadę z domu w maju to wrócę dopiero w grudniu - to wszystko sprawia, że wiem, że bardzo mnie kocha i stara się zrobić dla mnie wszystko, bo przecież pracuje tam by nam było lepiej. Tęsknię za moim ojcem i za wspólnymi rozmowami, on ze mną rozmawia o grach, samochodach, wydarzeniach współczesnych, nie z moim bratem. On ma z ojcem kontakt minimalny przez swoje wybryki.

Myślę, że jest wielu ojców, którzy nie wkładają zbyt wiele pracy w wychowywanie dzieci, taki urlop rodzicielski byłby dobrym pomysłem, ale nie wiem czy mężczyźni nie są za dumni, bo przecież urlopy rodzicielskie są tylko dla kobiet.

Z ojcem mam minimalny kontakt i mi to zupełnie nie przeszkadza, nie miałabym nic przeciwko gdyby tak było i z matką. Oboje jesteśmy zbyt zimni i zasadniczy na okazywanie jakiś uczuć, a do tego on nie potrafi rozmawiać i obrazu krzyczy, bo nie potrafi wyjaśnić o co mu chodzi, więc nie rozmawiamy raczej, ani nie dyskutujemy. Dla mnie to jest naturalne i nigdy niczego od niego nie oczekiwałam.



Wydaje mi się że problem jest raczej w drugą stronę, że te mamusie kwoki za nic by nie oddały swoich dzieci pod czyjąś opiekę.

Skoro tak się nieformalnie umówiliście, że nie obchodzą i nie obchodzicie waszych urodzin, imienin i bądź czego jeszcze, to w porządku... Dla innych jednak jest to oznaka tego, że komuś widocznie nie zależy. Nie wszystkim też pasuje, że tego ojca czy matki jest w życiu tak mało. I nie każdy potrafi wychować się sam, Ty czy ja mieliśmy takie szczęście i na tyle siły.

Rad, czemu nie, jeśli mama albo ja o to poproszę? Nie chciałabym wręcz ciągle słyszeć tylko "rób jak chcesz, jesteś przecież dorosła". Co do reszty się zgadzam - ciężko (mi samej) jednak się uwolnić, nawet finansowo, gdy ojca już nie ma, a matka zostaje sama i ma tylko mnie.

Hy, córeczka tatusia? ;-) No cóż, żałuję, jedynie, że ja nie miałam takiego wpływu na swojego. W sumie nie wiem jak to do końca było - z jednej strony dowiedziałam się kiedyś że mnie nie chciał (dołożyło to tylko do pieca z mojej strony, znienawidziłam go jeszcze bardziej), a z drugiej były też dobre momenty - zdecydowanie mniej, ale jednak - kiedy czułam, że go kocham, a on mnie.

Pod tym mogę się podpisać - matka nie rozumie moich żartów. Tzn., w sumie poczucia humoru ojca, bo mamy takie samo. Jak coś powiem, rzucę ironią, to nie zrozumie, albo zacznie się bulwersować. Z ojcem mogłam lać jadem na wszystkie świętości. ;-)

A ja właśnie widzę, że idzie ku lepszemu - coraz częściej od kilku lat pojawiają się na spacerach właśnie ojcowie ze swoimi dziećmi - i nie wstydzą się, że prowadzą wózek.
Do sytuacji rodem ze Szwecji jeszcze nam daleko, ale kto wie, jak zmieni się społeczeństwo za 30 lat? Ja mam nadzieję, że na lepsze, że ten "powrót taty" do polskich rodzin będzie już na stałe.
Na forum "feminizm" na Gazecie.pl toczy się ciekawa dyskusja odnośnie Zbigniewa Religi, który niedawno zmarł. W TVNie pokazano reportaż, z którego wynikało, że w ogóle przez pierwsze 18 lat życia swoich dzieci, się nimi nie zajmował - cały dom opierał się, jak to w śląskich tradycyjnych rodzinach, na matce. I on oczywiście był usprawiedliwiony, nikt nie zapytał go, wybitnego fachowca w swojej dziedzinie, po co w ogóle były mu dzieci i rodzina, skoro ją olewał. Z kolei na Wojciechowską, która ostatnio zdobywała jakiś tam szczyt, leją się pomyje, mimo, że zostawiła dziecko z ojcem i armią cioć i babć. To dowodzi temu, że wciąż ojciec postrzegany jest jako mniej ważny członek rodziny, a tym samym bardziej wyzwolony - mógł zająć się swoją pasją, przez nikogo nie nagabywany przez nikogo o dzieci. Chodzi o tą niesprawiedliwość - inne traktowanie ojca i matki, nierówne. Ojcu, ze względu na ważne zajęcia, jakie by nie były, zawsze wolno więcej. Kobieta ma siedzieć przy garach dopóki dziecko nie zacznie być samodzielne. Mam gdzieś takie poświęcenie swoich pasji na rzecz pieluch i samotności (bo ojciec rodziny będzie na nią zarabiał), wolę nie mieć dzieci w ogóle. Albo jakoś mądrze to podzielić, żebym miała czas również dla siebie.

Znalazłabym równie dużo, w których jest tak jak u Ciebie - każdy zamyka się z obiadem we własnym pokoju, z telewizorem.

To cudownie :-) Ma ode mnie +100 punktów na wejściu za same chęci. I gratulacje dla żony tego pana.
Dzisiaj przechodziłam przez pokój mamy, oglądającej M jak miłość - Mroczkowi właśnie urodziła się córka serialowa, a więc uczy się jak obsługiwać niemowlę - jak doszło do rozmowy o kupie, Piotrusiowi się odechciało czegokolwiek uczyć - no kurwa, dlaczego w serialach, które ogląda miliony Polaków, powiela się takie głupie stereotypy i kalki myśleniowe? Czy naprawdę wszyscy faceci brzydzą się przewinąć własne dziecko? I myślą, że rodzi i chowa się wiecznie czyściutkie i pachnące???

zależy obiad to jeszcze jeszcze czasem jemy ale drażnią mnie ich uwagi wiec jadam w najszybszym tępie jakim potrafie i spadam do siebie


no fakt ja jej też gratuluje bo to na prawde porządny facet



jako kobieta nie lubiłam kupek Amelki w pieluszce ;P  :562:
ale to nie moje dziecko więc pewnie inna sprawa ;P

To tez jest indywidualna kwestia potrzeb poszczególnego dziecka. Osobiście jakoś bym się dziwnie czuła jak by rodzice nagle (nawet nie mówię że teraz ale jak byłam młodsza) zaczęli robić rodzinne wypady czy niedzielne spacerki (jakoś zawsze mama była od wychowywania mnie i siostry). Wielkiego okazywania uczuć, a tym bardziej mówienia o tym tym bardziej nigdy nie było i nie ma, co raczej wydawało mi sie zawsze normą a nie odchyleniem od niej (chodź doskonale sobie zdaje sprawę z tego że mam problemy z okazywaniem uczuć i emocji, żeby nie powiedzieć że jestem upośledzona emocjonalnie, chodź moja siostra ma mniejsze z tym problemy, ale również jest to zauważalne w szczególności w relacji z chłopakami - w wersji para).



Ty miałeś na tyle szczęścia, rozumu czy czego tam jeszcze, że w porę się obudziłeś i zrozumiałeś ze nie tędy droga np z tymi dragami, jednak wiele osób się zatraca, a jakie są skutki to każdy wie. I co taki rodzić ma powiedzieć no trudno, stało się, przynajmniej miał barwne i ciekawe życie??



Tak dzieciaczek wysadzi cały dom petardami, czy jakimiś doświadczeniami, ale przecież to było najlepsze co mógł w danym momencie wymyślić. A do tego jeszcze sam na sobie się nauczył jakie to ma konsekwencje i że więcej tego nie będzie robił, ale pomińmy już że nie ma już gdzie tego robić, bo spalił cały rodzinny dorobek, albo czym bo został kaleką.
W niegroźnych sytuacjach oczywiście że trzeba dać dziecku wolną rękę i musi pewne rzeczy sam przeżyć nawet jeśli są to bolesne albo nieprzyjemne doświadczenia, ale jednak rodzice są od tego żeby dziecko chronić i uczyć, a nie dać pieniądze i puścić samopas, licząc że ma na tyle rozumu że coś z niego wyrośnie.