Sprawa jest zasadniczo banalna. Oczywista i chyba każdego taka przeprawa czeka..
Co mnie zastanawia to jak wy postrzegacie zachowania swoich rodziców w sytuacji gdy oni zaczynają czuc, ze powoli wychodzicie z domu, ze zaczynacie prowadzic wlasne zycie. Ja oni sie faktycznie zachowuja, co mowia, jak reaguja. Lub jak zareagowli. Jakich chwytow sa w stanie sie zlapac zeby was zatrzymac lub wmowic - w dobrej wierze - z to nie ten czas. Jak wy sobie radzicie, jesli macie ten problem.
Dla jasnosci. To nie jest temat w ktorym ma byc dyskusja o tym, ze "mama nie pozowlia mi wyjsc na impreze a mam juz 17 lat". Ja mowie juz o powaznym etapie, gdy dojrzewamy na tyle by chcicec powiedziedziec rodzicom - wyprowadzam sie. Zaczynam prowadzic wlasne zycie, bo tak chce...

Moja mama nie ma takiego podjeścia. Jak jej powiedziałam, że do liceum wybieram się innego miasta ( fakt, iż jest to tylko 100 km ) to rzekła tylko : To twój wybór. Rób jak chcesz. Moja mama raczej nie choruję na "syndrom pustego gniazda". I bardzo dobrze, bo nie znsiosłabym tego, że jestem ograniczana przez jej nadopiekuńczośc.

Wiesz to zależy od odległości na jaką chcielibyśmy wyjechać. Wszak miałam propozycję,  przeprowadzenia się od wrześnie na drugi koniec Polski w celach edukacyjnych, jednakże moja rodzicielka powiedziała, że nie może mnie siłą zmusić do zostanie, jednak sądzi, że powinnam jeszcze zaczekać dwa lata. Więc poczekam dwa lata, bo w sumie to każdy z nas czuję raz na jakiś tęsknotę za rodzinnym domem, matczynym sernikiem i za słowami : Nie martw się. Wszytsko będzie dobrze. Mama to załatwi.  

hm.. ja mama za 20 dni 19 ur. i moja mama mówi tak:
Kamila co robisz po skończeniu szkoły?( jetsem w 2 tech,. wiec jeszcze jakieś 2 lata niecałe) no wyprowadzam się do Poznania znajduje prace i ide na kurs...
aha.. no fajniee..

jasne to jej fajnie itp to mnie nie jara..
ona ma mnie pod kontrolą..
wyjechałam w tamtym roku na wakacje do kolezanki która ona zna i byłam jakieś 540 km. od domu i ona codziennnie do mnie dzowniła i to nie raz dziennie ale ze 3 :|
rozumiem martwiła się ale dajże se spokój .
po drugie: wakacje  [poszłam z kol. na pogadanki z chlopakami.}punkt 24 telefon dzowni. Kamila gdzie jetseś?? spac nie mogę! z kim ty jetses???
jak zaczełma móić no  ze znajomymi ale jakimi??? i konczyło sie na tym ide....


nie wiem czasem wydaje mi się że  ona mi nie da spokoju majac 25 lat :|
penwie połowie wyda się to błahe i nie w temacie no ale kurde jakos tak wyszło..

Ja wyfrunąłem jakiś czas temu, mam takie tam swoje życie ale z tego co pamiętam nie miałem najmniejszych problemów z wychodzeniem gdziekolwiek gdyż do momentu kiedy znalazłem sobie prace nigdy od rodziców nie brałem kieszonkowego. Stary mnie nauczył chcesz na piwo czy na lizaka to zapracuj sobie więc obyło się w młodości bez słodyczy i bez alkoholu bo byłem leniwy. Ale miałem satysfakcję bo rodzice mogli mi zaufać i wiedzieli, że nie popiję a wrócę w porę. Gdy dostałem się do pracy a i zmieniłem adres przyjęli to na miękko    Nauczyli mnie byciem materialistą czyli oszczędzam każdy grosz i będąc wdzięczny, że mnie wychowali i że mogłem jeść w ich domu to ja również odwdzięczam się tym samym daję pieniążki na życie i pomagam im gdy tylko jestem w domu. Tak więc nie miałem problemu wyjścia na imprezkę czy też zmiany miejsca zamieszkania bo byłem uczciwy w stosunku do swoich rodziców.

Rany jak sobie przypomne ile moj brat mial wyskokow ktore konczyly sie postawieniem calej rodziny na nogi. Nie skonczyly sie tragicznie bo widac moj brat jest tam z gory calkiem niezle chroniony...

Moja mama jest nadopiekuncza. Sadze ze wynika to glownie z tego, ze wychowala nas bez ojca i przy dzidkach. Ona cale zycie w sumie jest traktowana jak dziecko i tak tez traktuje nas. A raczej teraz mnie, bo od 2 lat moj brat prowadzi swoj zywot na wyspie. I cala opiekunczosc z Niego zostala przeniesiona na mua. A byla juz wysoka. Bo o ile jemu wolno bylo wiele bo to chlopak tak mua jako dziewczynie grozilo duzo wiecej wiec trzeba bylo ograniczac moje ruchu bardziej..

OMG!
No wiem, ze mozemy mowic o szczeciu...
Gdyby spadl z tego 8 pietra to nie byloby co zbierac...

Hmm mnie rodzice nie będą zatrzymywać w domu.
Kurde jestem odważna.
Mieszkałam już w bursie, teraz w mieszkaniu.
Sama sobie robię obiady, sprzątam, piorę itd, itp.
Już od września uczę się, co to znaczy być samemu w wielkim mieście.
Na studia, jeśli nie zamieszkam z mężem, mieszkanie mam już zaklepane.
Rodzice nie mają nic przeciw temu, mamuś się cieszy, że ze mnie taka "aktywistka"