Współczesne społeczeństwo staje się coraz bardziej gniewne – sytuacje stresowe coraz częściej kończą się aktami przemocy fizycznej.

Czy wiedzieliście, że jedna na dwadzieścia osób stoczyła bójkę z najbliższym sąsiadem? Że co czwarty kierowca przyznaje się do popełnienia aktu drogowej przemocy?  Że liczba przypadków „szału w powietrzu” w latach 1997-2000 wzrosła o 400 procent? Że stres zastąpił zwykłe przeziębienie w roli głównej przyczyny brania zwolnień w pracy?

więcej: http://partnerstwo.onet.pl/1493445,3505,,era_wscieklosci_dlaczego_jestesmy_tacy_zdenerwowani,artykul.html

Czy wy też jesteście rozdrażnieni?
Macie ochotę wykrzyczeć że jesteście wściekli?
czy uważacie ze społeczeństwo jets zdenerwowane a może to wymysły socjologów i psychologów?

dobrze sie czujesz?
bo Twoja wypowiedz nie jest na temat temacie.

I prosiłabym abys się nie wypowiadał w tematach gdy nie masz nic mądrego do powiedzenia ,następnym razem otrzymasz ostrzeżenie


Następnym razem?
Dlaczego, przecież jest na forum od tygodnia i już chyba zdążył się zorientować, za co można zarobić warna. / Gabi

Haha, przypomniało mi się jak ostatnio przechodziłam na pasach, to kierowca wydarł mordę, że nie powinnam - jeszcze kiedyś bym go przepraszała, teraz sama się wydarłam, że jest ślepy i niech se zobaczy, że pasy są ale niewyraźne, bo wytarte przez koła samochodów. Nie wyobrażam sobie siebie jako kierowcy.
Nic mnie bardziej nie wkurwia, jak manewry na drodze, w tramwajach i w autobusach.
Wchodzenie na ulicę, jak jest czerwone, wyprzedzanie na chama, przepychanie się w drzwiach i nie tylko bez słowa przepraszam, patrzenie z byka, rzut torebką na wolne miejsce, byle bym tylko głupiej babie nie zajęła.
Albo ostatnio miałam na ramieniu z tyłu torebkę, którą trzymałam, stałam w autobusie, a za mną siedziała jedna babka - patrzę, ktoś puka mnie w plecy: - proszę uważać, bo uderzy pani torebkę tę panią.
- ja: przecież uważam, trzymam tę torebkę.
- pukająca: no, właśnie nie bardzo. - z takim suczym wyrazem twarzy.
Gdybym była w humorze, to mogłabym dyskutować, ale akurat wysiadałam.
Często w związku z tym chodzę poirytowana - spędzam pół dnia w autobusach i coś takiego naprawdę potrafi kumulować we mnie złość na cały świat.
Na szczęście wyżywam się na sali gimnastycznej.
Chyba, że ktoś mnie wkurzy i ewidentnie nie ma racji.

Robię nagminnie. Odkąd zahaczył mnie któryś raz z kolei tramwaj, uważam przechodząc przez tory. Samochody są niegroźne.



Opisałaś dokładnie mój codzienny rytuał, który z cynicznym uśmieszkiem na ustach popełniam każdego dnia. Nie do końca świadomie. Fajne jest też przepychanie się na schodach ruchomych i wpieprzanie się w drzwi obrotowe.


Społeczeństwo jest bezpodstawnie zdenerwowane. Można dojrzeć to w oczach ludzi mijanych każdego dnia. Kurwa jak żyję widziałem tylko garstkę ludzi, którzy cieszyli się sami do siebie w samotności swoich umysłów. Fajnie czasami wyłączyć wewnętrznego gadułę i dać się ponieść. Wszystko robi się bardziej kolorowe.

Inną ciekawą i trapiącą mnie sprawą jest obnoszenie się ze swoim zdenerwowaniem. To jest dopiero zabawne. "Jestem zdenerwowany!" Nie Tobie to oceniać. Kto wydaje osąd na temat kogo? Przypisywanie sobie jakiś stanów emocjonalnych jest sprzeczne logicznie. Nóż nie jest w stanie sam siebie pokroić, nikt nie jest w stanie podnieść siebie własną ręką, nikt nie jest w stanie zobaczyć siebie bez przeglądania się w lustrze. W jakim lustrze się przeglądasz opisując swój stan emocjonalny?

Pozdrawiam
Source.