Jak myślicie, czy ludzie się zmieniają?
Czy możliwa jest zmiana charakteru człowieka nie do poznania?
Czy spotkaliście sie z taką sytuacją?
Jaka to była zmiana?

Zapraszam do dyskusji...

Znalazłam ten temat na jednym forum i mnie zaciekawił

Patrząc pod tym kontem nigdzie nie zajdziesz. Ten stary on, to ten on z dzieciństwa? Może ze szkoły podstawowej? Może z liceum? Tak ludzie wymyślili temperament właśnie. Ciężko im było zrozumieć, że człowieka kreują rzeczy, jakich doświadczają. Spójrz na ludzi, którzy tracą bliską osobę. Czasem robią obrót o 180 stopni.

Pozdrawiam
Source.

W każdym człowieku dokonują się jakieś zmiany po wpływem kolejnych doświadczeń. Pewne cechy zostają przytłumione, inne się uwydatniają. Zwykłe wyciąganie wniosków z jakichś sytuacji, skutkuje jakąś zmianą w zachowaniu chociażby.

Uważam, że nie można się zmienić tak po prostu. Imo, zawsze jest do tego jakiś bodziec.

Ewaluują. Nie się zmieniają. Mogą się zmieniać ich umiejętności, spostrzeganie świata.. ale jeśli pytasz o charakter jako taki, to jestem zdania, że ma pewien szkielet i żeby się waliło i paliło to ten szkielet się za nic nie zmieni.
Może się zmienić trochę sposób ich reagowania - bo będą np. wiedzieli jak się zachowań. Ale to nie zmienia ich cech charakteru jednak. I całości jaką tworzą.



Nie. Nie wierzę we frazesy pt."zmieniłem się, jestem zupełnie innym człowiekiem".
Jak słyszę takie słowa to ogarnia mnie pusty śmiech.
Bardziej bym się przychylała do teorii, że ludzie mogą mieć jakieś predyspozycje do cech i zachowań. I to te predyspozycje albo są ukryte, albo nieświadome, albo podkreślone. A zmiany owszem jakieś następują ale jak dla mnie w obrębie tego samego szkicu charakteru. A nie totalnej odmiany.
Chyba, że po amnezji jest możliwa duża zmiana.



Co rusz napotykam się z deklaracją takich zmian. Ale w zachowniu wychodzi, że o kant dupy takie słowa można rozbić.
Są ludzie którzy są jak koło, z około 2 letnim cyklem zmienności zachowań. Sa jacyś, potem się zmieniają na końcu są totalnie nie do poznania a potem znów są tacy jak byli 2 lata wcześniej. I to nie jest zmiana. W żadnym razie. To jest zwyczajnie zakres zachowań danego człowieka.



Nawet po PTSD nie jest to zmiana trwała.
Najczęsniej skorelowana z traumą i dająca się ułagodzić na tyle by człowiek wrócił do poprzedniego stanu acz bogatszy o doświadczenia. Nie jest dokładnie taki jak był, ale jego osobośc jako całościowy twór się nie zmienia.

Nie zapominaj, że Source nie wierzy w coś takiego, jak osobowość.

Mogę się zgodzić, w moim przypadku tak to właśnie wygląda. Myślałam, że coś się we mnie zmieni na trwałe, ale się nie zmieniło. Choć może minęło jeszcze za mało czasu (prawie dwa lata), żeby się pogodzić, z tym że ojca już nie ma i ciągle mam stany okołodepresyjne - nie chce mi się umyć, ubrać, czasem mam ochotę przeleżeć cały dzień w łóżku, nic nie robiąc, czasem płaczę "bez powodu". Ponad pół roku zajęło mi ogarnięcie się i jak widzę w telewizji ludzi, którzy leżą w szpitalu jak roślinki, automatycznie chce mi się ryczeć.

Zgadzam się. Na przykładzie zmiany stylu ubierania się, choć może zbyt powierzchowny (ale ma coś jednak wspólnego z psychologią): osoba, którą ubierze raz stylista, przeżyje jakąś metamorfozę i tak wcześniej czy później wróci do swoich przyzwyczajeń, bo był przyzwyczajony poprzedniej wersji i było mu z nią wygodnie.

Na szczęście tak, sama zmieniam się cały czas i nie zamierzam przestawać w mym dążeniu do doskonałości czego i wam życzę
"Nie do poznania" to mało precyzyjne określenie, jeżeli chodzi Ci o to ze ktoś nagle zachowuje sie inaczej niż kiedyś, lub inaczej niż myślałaś że się zachowa, lub inaczej niz Ty byś się zachowała, to owszem, taka zmiana jest możliwa, zresztą w zasadzie każda zmiana jest możliwa, mnóstwo rzeczy wpływa na to jakimi jestesmy i jakimi chcemy byc.
Właściwie nie wiem do czego zmierzałam, jestem jakaś rozkojarzona, a to miał być taki światły post... Nie wydaje mi się, jeżeli wydarzyłoby się coś co wstrząsnęłoby moim śwaitem mogłabym nagle zmienic sie diametralnie, natomiast normalną koleją rzeczy jest szereg małych "wstrząsów" sprawiających że rozwijasz sie w danym kierunku, popychaja Cie do przodu bo nie sa na tyle silne by zepchnąć Cię na inna drogę, lub zawrócić. Mówię tu o mniej lub bardziej codziennych doświadczeniach. Coś poważnego natomiast  mogłoby spowodowac zmianę naprawdę poważną i zauważalną na pierwszy rzut oka. Sprawić że zmieniłabyś sie "nie do poznania" Więc jakiez to szczęście że nie mamy z Tobą bezpośredniej styczności i mozesz co najwyżej wypaczyć nasze młode chłonne umysły

Radykalne zmiany to moga się tyczyć otoczenia lub nawyków ludzkich a nie ich osobości czy charakteru.



Tylko, że mimo wszystko jak dla mnie nie będzie to zmiana trwała. A raczej będzie skorelowana z traumą. Trochę tak jakby na wykresie pojawił się ostry wyskok.. ale potem stopniowo on opada i normalizuje się do mniej więcej tego samego poziomu co był. Nie jest to coś co nie odbija sie na nas - bo temu nie przeczę. Jakkolwiek nie wierzę w to, żeby powodowało to diametralną zmianę człowieka po całej linii jego osobowości po prostu.



Zgadza się. Jakkolwiek dla mnie takie wstrząsy i zmiany z nimi związane są w kręgu szkieletu o którym pisałam poprzednio. Można z niego czasem wysokczyć, ale wraca się do nazwijmy to umownie homeostazy osobości



Oczywiście, że obejmuje... Tylko nie tak jakby np. chcieli biolodzy czy antropolodzy, prawda
Psychologia nie jest wycięta z kontekstów dziedziną nauki przeciez.
No ale są mądrzy i mądrzejsi.. Zawsze ktoś będzie dyskredytował jakąś dziedzinę i podwyższał wartość swojej
Ehhh.. ego, ego, ego



Fascynujące.
Taka była wypowiedz psychologa, który Cię badał?
Mnie to i tak tchnie mocno ambiwersją ale ok.. wiesz lepiej



LOL!
To usłyszałeś od psychologa czy wyczytałeś sobie w wikipedii?