A moje wrażenia po tygodniu studiowania są takie, że jestem zaciekawiona. Na razie niby nic się nie dzieje, ale sądzę, że jak się zacznie, to na całego. Dlatego próbuję się przygotować na przyjście jakiegoś egzystencjalnego doła najdalej za miesiąc, kiedy będę biła głową w tramwaj krzycząc: "Co ja tu robię?!".
Hyhyhy.

Szkoda tylko, że nie lubię gadek typu: "cześć, jestem X, a ty jak masz na imię? skąd jesteś?", dlatego moim najlepszym przyjacielem na wydziale został automat do kawy. Dogadujemy się.

Co jest w tym dziwnego?
Ja mam podobnie.
Tyle, że się przyjebał do mnie jakiś muł, który nie chce się odjebać.
Na studia się idzie, żeby się nauczyć czegoś, a nie żeby wdawać się w pseudokoleżeńskie relacje z każdym człowiekiem z roku tylko po to, że tak trzeba. Integracja za wszelką cenę.
Chociaż bywają wyjątki.

I owszem, z tym się zgadzam, dlatego nie rozumiem tej presji koniecznego zdobywania przyjaciół, ledwo znając czyjeś imię.

Chyba będę musiała, bo skoro ktoś mi mówi po dwóch tygodniach studiowania, że nie umie zrobić pracy i ja mam zrobić dla niego, to chyba to dziwne jest.

To podejście jest w pewnym stopniu egoistyczne.

Mam uczucie, że moja mania prześladowcza coraz bardziej się pogłębia.

to ja powiem o sobie tyle, że studiując na UMK przez rok poznałam cudownych ludzi. to był chyba najlepszy rok mojego życia. kierunek był tak bardzo luźny, że było mnostwo czasu na inne rzeczy niż nauka. najlepsze bylo to, że poznałam niektórych ludzi w ciągu pierwszych godzin spędzonych w Toruniu i te znajomości wytrwały. i często były to osoby, które na pierwszy rzut oka nie wydały mi się zbyt sympatyczne. nauczyło mnie to nie oceniać ludzi. Zawsze byłam aspołeczna a Toruń to zmienił.
za to jak poszłam na Polibudę to spotkałam się z zupełnie innym podejściem. tu nikomu nie zależy na tym, żeby poznać kogoś nowego, interesującego. Ludzie, nawet gdy ich kierunek nie nalezy do najtrudniejszych, nie znajdują czasu na poznawanie. może to dlatego, ze sporo z nich jest miejscowych i kontynuuja jedynie  stare przyjaźnie z LO. i będąc tutaj ze wzgędów czysto egoistycznych znalazłam sobie koleżanki w grupie, które pomogą jak będę chora, zrobią ze mną sprawozdanie, opracują część zagadnień na egzamin itd.

łatwiej się studiuje jak ktoś jest z Tobą.

Ja ze studiami miałam już różne przejścia, ale w końcu wiem już, że chcę iść na fizjoterapię. Znalazłam sobie bardzo fajną szkołę, na Wolskiej w Warszawie. Załatwiają sami praktyki, a na moim kierunku taka pomoc jest nie ukrywam bardzo przydatna. Już się nie mogę doczekać nowego roku akademickiego, bardzo jestem ciekawa jak to będzie.

ja osobiście kończyłam część studiów dziennie, część zaocznie.
Wydaje mi się, że wszytko zależy od tego jaki kierunek studiów wybrałeś i co chciałbyś robić w przyszłości. W niektórych zawodach bardziej ci się przyda doświadczenie i innych lepsza uczelnia.

Dokładnie, i nie polecam filologii, ani innych humanistycznych badziewi, wprawdzie studiuje sie przyjemnie ale pracy to po tym nie ma nigdzie, chyba, ze sie pracowało dorywczo w innej branży. Grunt, to wybrać coś przyszłościowego i coś, co na dyplomie daje konkretny tytuł.